صندوق سرمایه گذاری قابل معامله در بورس یا صندوق ETF چیه؟ 

صندوق ETF چیه؟ صندوقای قابل معامله در بورس (ETF) رو میشه مؤلفه با ارزشی در سند دارایی هر سرمایه گذار (از مدیران پولی پیچیده ترین سازمانا گرفته تا یک سرمایه گذار مبتدی که تازه کار خود رو شروع کرده) به حساب آورد. بعضی از سرمایه گذاران صندوقای قابل معامله بورس رو در کانون سند دارایی خود قرار میدن و بر اون تمرکز ویژه می کنن پس می تونن با تعداد محدودی از ETF به سند دارایی خود تنوع ببخشند. بقیه سرمایه گذاران از ETFها واسه تکمیل کردن سند دارایی موجود خود استفاده می کنن و بر ETFها واسه اجرای راهبردهای پیچیده ی سرمایه گذاری تکیه می کنن. اما همونجوریکه در هر وسیله سرمایه گذاری دیگری صدق می کنه اینجا هم واسه اینکه واقعا سود و منفعتی از ETF نصیب سرمایه گذار شه، باید درک مناسب و خوبی از اون داشت و به طور مناسب استفاده کرد. با ما همراه باشین تا با صندوقای قابل معامله در بورس و فرق اونا با صندوقای سرمایه گذاری مشترک عادی، بیشتر آشنا شید.

درک چگونگی کار بیشتر صندوقای قابل معامله در بورس راحته!. یک ETF در بازار بورس مثل سهام معامله می شه و مثل صندوق سرمایه گذاری مشترکه. کارکرد اون یک شاخص پایه رو ردیابی می کنه. ETF طوری طراحی شده تا از این شاخص پایه تقلید کنه. فرق بین ساختار ETF و صندوقای سرمایه گذاری مشترک روشن کننده بخشی از مشخصات مختلف سرمایه گذاریه. بقیه فرقا با نوع مدیریت توضیح می شن. از اونجا که ETFها واسه ردیابی شاخص طراحی شدن، مدیریت اونا منفعلانه در نظر گرفته می شه؛ و این در حالیه که بیشتر صندوقای سرمایه گذاری مشترک به طور فعال مدیریت می شن.

از دیدگاه یک سرمایه گذار، سرمایه گذاری در صندوق سرمایه گذاری مشترک و یک ETF که شاخص یکسانی رو ردیابی می کنن، فرقی با هم ندارن. مثلا، کارکرد صندوق قابل معامله در بورس SPDR S&P 500 و یک صندوق شاخص با هزینه پایین طبق S&P 500 از نگاه کارکرد، خیلی مثل شاخص S&P 500ه.

با اینکه صندوقای سرمایه گذاری مشترک بیشتر شاخصای اصلی رو پوشش میدن اما صندوقای قابل معامله در بورس طیف وسیع تری از شاخصا رو پوشش داده و گزینه های بیشتری رو واسه سرمایه گذاری در اختیار سرمایه گذار ETF قرار میدن. حال اون که این اتفاق واسه فردی که در صندوق سرمایه گذاری مشترک اقدام به سرمایه گذاری می کنه رخ نخواد داد.

پیش زمینه

ETFها در مقایسه با صندوقای سرمایه گذاری مشترک، پدیده تقریبا جدیدی هستن. گرچه اولین ETFها شاخصای وسیع بازار رو ردیابی می کردن اما ETFهای جدیدتر طوری طراحی شدن تا بخشا، درآمد ثابت، سرمایه گذاریای جهانی، ارز و جنسا رو هم ردیابی کنن.

ETFها نشون دهنده ی سهمی از مالکیت اعتبار سرمایه گذاری واحد (UIT) هستن که اسناد دارایی سهام، اوراق قرضه، ارزها و جنسا رو در اختیار داره. ETFها رو بیشتر با صندوقای سرمایه گذاری مشترک مقایسه می کنن:

  • یک ETF مثل صندوق سرمایه گذاری مشترک یک ساختار سرمایه گذاریه که با جمع آوری داراییای سرمایه گذاران خود و استفاده از مدیران حرفه ای، نسبت به سرمایه گذاری روی این پولا اقدام می کنه تا اهدافی که به روشنی مشخص شدن رو تأمین کنه. از بین این اهداف میشه به درآمد جاری یا افزایش سرمایه اشاره کرد. اونا مثل یک صندوق سرمایه گذاری مشترک دارای یک اطلاعیه هم هستن. یک ETF اطلاعیه رو به خریدار تحویل می ده یا سندی رو با عنوان توضیح حال محصول در اختیار سرمایه گذاران می ذاره که اطلاعات کلیدی رو در مورد ETF به طور خلاصه ارائه کرده.
  • یک سرمایه گذار که در صندوق سرمایه گذاری مشترک فعالیت می کنه به طور مستقیم به میزان خالص ارزش دارایی (NAV) که در انتهای هر روز کاری محاسبه می شه از صندوق خریداری می کنه. سرمایه گذاری که یک ETF می خره، سهمای بازار بورس رو در فرایندی مثل به خرید یا فروش هر سهام دیگری خریداری می کنه. گرچه بیشتر صندوقای سرمایه گذاری مشترک به طور فعالانه مدیریت می شن اما تعداد زیادی از صندوقای سرمایه گذاری هم وجود دارن که به طور منفعلانه مدیریت می شن و واسه ردیابی شاخصای معینی طراحی شدن. تعداد کمی از ETFها که به طور فعال مدیریت می شن هم وارد بازار شدن.
  • مراحل ایجاد و بازخرید سهام ETF دقیقا نقطه مقابل مراحل ایجاد و بازخرید صندوقای سرمایه گذاری مشترکه. هنگام سرمایه گذاری در صندوقای سرمایه گذاری، سرمایه گذاران هر مبلغ رو به شرکت صندوق ارسال می کنن و شرکت هم از اون پول واسه خرید اوراق بهادار و ارسال سهمای اضافی صندوق استفاده می کنه. وقتی سرمایه گذاران بخوان سهمای صندوق سرمایه گذاری خود رو بازخرید کنن، سهما در ازای پول به شرکت صندوق سرمایه گذاری مشترک بازگردانده می شن. اما ایجاد یک ETF در بردارنده ی پول و وجه نقد نیس.
مطلب مرتبط :   صورت مجلس تفکیکی چیه و چه کاربردی داره؟

ایجاد صندوق

ETFها اوراق بهاداری هستن که حق قانونی مالکیت بخشی از سبد اوراق سهام رو تصریح می کنن. ایجاد یک ETF در آمریکا لازمه اینه که مدیر صندوق، برنامه جامعی رو به کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) تقدیم کنه. این برنامه یه سری از راهکارها و ترکیب بندی ETF رو میگه.

معمولا، تنها شرکتای بزرگ مدیریت پول که در شاخص گذاری دارای تجربه هستن می تونن ETFها رو ایجاد و مدیریت کنن. این شرکتا با سرمایه گذاران بزرگ، صندوقای بازنشستگی و مدیران پولی در سراسر دنیا که دارای حجم بزرگی از پول (که واسه ایجاد ETF نیازه) رابطه دارن. این شرکتا با به صف کشیدن مشتریان، خواه سازمانی یا خُرد، واسه خرید ETF تازه وارد شده ایجاد خواسته می کنن.

ایجاد صندوق ETF به طور رسمی با یک شرکت کننده ی دارای اختیار قانونی، شروع میشه. به این شرکت کننده ی با اختیار قانونی، سازنده بازار یا متخصص هم گفته می شه. این دلالان معمولا سبد مناسبی از سهم رو تهیه می کنن که واسه خرید ۱۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ سهم ETF کافی باشه. سبد سهام به بانک نگهدارنده ای ارسال می شه که از قبل تعیین شده و اون بانک هم سهام ETF رو به سازنده بازار جهت حفاظت می فرستد. کمه کم اندازه سبد واحد «ایجاد» نام داره.

بازخرید

واسه بازخرید سهما، یک شرکت کننده ی با اختیار قانونی یا مجاز، بخش بزرگی از ETF رو می خره، اونو به بانک نگهدارنده می فرستد و برابر همون، سبدی از سهام تکی رو دریافت می کنه. این سهام رو میشه بعدا در بازار بورس فروخت، گرچه اونا معمولا به مؤسسه ای بازگردانده می شن که سهام رو قرض داده.

به طور نظری، یک سرمایه گذار می تونه یک ETF رو به دو راه واگذار کنه:

  • با تقدیم سهما به صندوق ETF در ازای سهمای پایه، ETF رو بازخرید کنه؛
  • ETF رو در بازار ثانویه به فروش برسونه.

در عمل، سرمایه گذار می تونه مورد دوم رو بکنه. به خاطر محدود کردنایی که در بازخرید سهام ETF هست، اونا رو نمیشه صندوقای سرمایه گذاری مشترک نامید.

آربیتراژ

یکی از ویژگیای مهم یک ETF فرصت آربیتراژه. وقتی قیمت ETF از خالص ارزش دارایی (NAV) سهام منحرف می شه، مشارکت کنندگان می تونن وارد عمل شن و از برتریا سود ببرن. اگه سهمای ETF با قیمتی پایین تر از خالص ارزش دارایی معامله شن اون وقت آربیتراژکنندگان سهمای ETF رو در بازار آزاد می خرن. آربیتراژکنندگان واحدهای ایجاد رو شکل میدن بعد واحدهای ایجاد رو به بانک نگهدارنده بازخرید می کنن، اوراق بهادار پایه رو دریافت می کنن و اونا رو در ازای دریافت سود خواهند فروخت. اگه سهمای ETF به قیمتی بالاتر از خالص ارزش دارایی معامله شه، آربیتراژکنندگان اوراق بهادار پایه رو در بازار آزاد می خرن، اونا رو واسه واحدهای ایجاد بازخرید می کنن و بعد سهمای ETF رو به ازای دریافت سود خواهند فروخت. عملای آربیتراژکنندگان باعث می شه قیمتای ETF خیلی نزدیک خالص ارزش دارایی اوراق بهادار پایه نگه داشته شه.

ویژگیا

اکثریت نزدیک به اتفاق صندوقای قابل معامله در بورس واسه ردیابی شاخص طراحی شدن و به خاطر این عملکردشون نزدیک به کارکرد یک صندوق سرمایه گذاری شاخصه، اما شباهت اونا دقیق نیس. به خاطر فرق در ترکیب بندی، میزان مدیریت، مخارج و جا به جایی سود سهام ممکنه خطای ردیابی یا فرق بین بازده یک صندوق و بازده شاخص ایجاد شه.

خرید و فروش ETFها می تونه واسه سرمایه گذار خُرد خوب باشه

مطلب مرتبط :   عوامل موثر در شروع مصرف مواد

ETFها به طور همیشگی قیمت گذاری می شن؛ اونا رو میشه در بازار بورس در طول روز کاری و تجاری، خرید و فروش کرد. از اونجا که ETFها مثل سهام معامله می شن، میشه مثل سهام اونا رو سفارش داد؛ سفارشایی مثل سفارش به قیمت مشخص، سفارش زیان فرار و … میشه اونا رو به شکل کوتاه فروخت. صندوقای سرمایه گذاری سنتی طبق خالص ارزش داراییا در انتهای روز، خرید و بازخرید می شن. ETFها در بازار بورس به قیمتای بازار، خرید و فروش می شن؛ قیمتایی که مثل خالص ارزش دارایی هاست ولی از اون مستقله. اما آربیتراژکنندگان باید مطمئن شن که قیمتای ETFها خیلی نزدیک به خالص ارزش داراییای اوراق بهادار پایه نگه داشته شه.

گرچه یک سرمایه گذار می تونه کم ترین سهم از ETF رو بخره، اما اکثرا در سطح وسیع (Board Lot) می خرن. هر چیزی که کم تر از Board Lot خریده شه هزینه رو واسه سرمایه گذار افزایش میده. هرکسی، فارغ از اینکه در کجای دنیا به معامله و تجارت می پردازه می تونه هر ETF رو بخره. این ویژگی نسبت به صندوقای سرمایه گذاری امتیاز بیشتری واسه سرمایه گذاران داره چون که صندوقای سرمایه گذاری رو معمولا میشه فقط در کشوری که ثبت شدن خریداری کرد.

نوع پرداخت سود سهام

هر ETF معمولا سود سهامی رو که از سهام پایه دریافت شده در هر فصل پرداخت می کنه. گرچه، سهام پایه سود سهام رو در سراسر فصل پرداخت می کنن. از این جهت، این صندوقا می تونن به مدت بیشتری در طول فصل پول رو نگه دارن، با اینکه شاخص ازمایشی پایه از پول تشکیل نشده. با داشتن ETFهایی که سود سهام پرداخت می کنن، درست مثل سود سهام عادی، پول سر از حساب دلالی شما درخواهد آورد. اگه می خواید اون پول رو دوباره سرمایه گذاری کنین، باید خرید دیگری بکنین.

امتیازات مالیاتی

از اونجا که ETFها شاخص اسناد دارایی ای هستن که به شکل منفعلانه مدیریت می شن، نسبت به صندوقای سرمایه گذاری عادی، امتیازات مالیاتی بیشتری دارن. اونا به خاطر پایین بودن گردش اوراق بهادار، درآمد سرمایه ای بیشتری تولید می کنن و در مقایسه با اون دسته از صندوقای سرمایه گذاری که به طور فعال مدیریت می شن، درآمد سرمایه ای کم تری رو تحقق خواهند بخشید. یک ETF شاخص فقط اوراق بهادار رو واسه نشون دادن تغییرات در شاخص مبنای خود می فروشه. صندوقای سرمایه گذاری سنتی این درآمدهای سرمایه ای تحقق نایافته رو به موازات افزایش ارزش سهام سند دارایی جمع می کنن. وقتی صندوق اون سهام رو می فروشه، سود سرمایه رو به نسبت مالکیت سرمایه گذاران بین اونا پخش می کنه. این فروش باعث مالیات بیشتری واسه مالکان صندوقای سرمایه داری میشه.

شفافیت

همونجوریکه قبلا اشاره شد، ETFها واسه تکرار کارکرد شاخص یا کالای مبنای خود طراحی شدن. سرمایه گذاران همیشه میدونن دقیقا چه دارن می خرن و می تونن ببینند که دقیقا چه چیزی ETF رو تشکیل می ده. قیمتا به طور روشن مشخص شدن. از اونجا که صندوقای سرمایه گذاری تنها دو بار در سال باید هلدینگای خود رو گزارش بدن، وقتی شما یک صندوق سرمایه گذاری می خرید، اون چیزی که به دست میارید ممکنه خیلی شفاف و مشخص نباشه.

قیمت و کمیسیون

یکی از ویژگیای ETFها، به ویژه در مقایسه با صندوقای سرمایه گذاری مشترک سنتی، پایین بودن قیمت هرساله شونه. وجود منفعلانه ی سرمایه گذاری طبق شاخص، کاهش مخارج بازاریابی، پخش و حسابداری، همه و همه به این پایین بودن مبلغ کمک می کنن. گرچه، سرمایه گذاران فردی باید واسه خرید و فروش سهمای ETF کمیسیون دلالی پرداخت کنن؛ این ممکنه هزینه سرمایه گذاری در ETF رو واسه سرمایه گذارانی که همیشه به معامله می پردازند افزایش بده.

گزینه ها

تعدادی از ETFها دارای گزینه هایی هستن که میشه اونا رو معامله کرد. میشه از اونا واسه ایجاد راهبردهای متفاوت سرمایه گذاری در مورد ETF پایه استفاده کرد. این این امکان رو واسه سرمایه گذاران ETF فراهم می کنه تا در اسناد دارایی خود از اهرم عملیاتی و پولی استفاده کنن.

برگرفته از: investopedia.com

دیدگاهتان را بنویسید